دوران فرزند سرخانه!

رؤیای آمریکایی قدیم چه بود؟ داشتن یک خانه‌ مستقل با حیاط و حصارهای سفید؛ آن هم در اول جوانی و مثلاً بعد از چند سال تلاش و کار کردن. اما انگار برای بسیاری از جوانان آمریکایی، داشتن سرپناهی مستقل آن‌قدر دور از دسترس شده که ماندن در خانه‌ مامان و بابا که زمانی خودش نشانه‌ عقب‌ماندگی و تنبلی بود حالا به یکی از عاقلانه‌ترین تصمیم‌های مالی تبدیل شده است. این نه حرف ما، که اعتراف رسانه‌های خودشان است.
به نقل از وال‌استریت ژورنال، سامانتا استوبو سی‌وسه ساله، نمونه بارز این تغییر مسیر است. او سه سال پیش، پس از تمام شدن رابطه‌اش، با واقعیت بی‌رحم اجاره‌های منهتن دست‌به‌گریبان شد و دید تنها راه نجات، عقب‌نشینی تاکتیکی به خانه‌ مادرش در میامی است. قرار بود این یک توقف کوتاه باشد، اما حالا سامانتا از زندگی‌اش راضی است و بعد از اینکه در تیک‌تاک اعلام کرد تا اطلاع ثانوی خانه مادرش می‌ماند، تبدیل به قهرمان نسلی شد که نه‌تنها او را سرزنش نمی‌کنند، بلکه برایش هورا می‌کشند که چگونه یک شاهکار اقتصادی خلق کرده است. حالا جالب است بدانید در فرهنگ آمریکایی‌ها تا همین چند سال پیش، زندگی جوانان در کنار پدر و مادر، کاری نکوهش شده بود، اما امروزه طبق آمار فدرال رزرو، ۴۹درصد از آمریکایی‌های زیر ۳۰ سال با یکی از والدینشان زندگی می‌کنند؛ رقمی که نسبت به سال ۲۰۱۹ جهشی خیره‌کننده داشته و انگار آن استقلالی که نسل‌های قبل، خیلی زود و راحت بدست می‌آوردند، حالا برای جوانان امروز، تقریباً دست‌نیافتنی شده است.
البته جوانان آمریکایی می‌گویند این هم‌خانگی اجباری، علاوه بر مزیت‌های اقتصادی، دردسرهای خاص خودش را هم دارد؛ مثلاً کیسی رایت بیست‌وهشت ساله که با از دست دادن دو شغل به خانه‌ دوران کودکی‌اش در میشیگان برگشته، دردسرها را این‌طور روایت می‌کند: «مثل دو آدم‌بزرگ با هم زندگی می‌کنیم؛ ساعت منع رفت‌وآمد ندارم، اما هنوز هم باید مثل کلاس دوم ابتدایی توضیح بدهم کجا می‌روم و کی برمی‌گردم!». از آن طرف، برگشت به خانه برای والدین هم خیلی به صرفه ‌است. کمک فرزندان در هزینه‌ها و خرید خانه، باری را از دوش آن‌ها برمی‌دارد.
اما آن‌ها مثل ما به خانه‌های شلوغ عادت ندارند و برگشتن فرزندان یعنی دوباره شروع کردن برنامه‌ریزی برای همه چیز. «وال استریت ژورنال» می‌نویسد: «واقعیت این است که بازار مسکن امروز آمریکا، هیچ شباهتی به دوران طلایی والدین ندارد و وقتی خرید خانه از توان نسل جدید خارج است، ماندن در خانه‌ پدری نه عقب‌ماندگی، که تنها راه دوام آوردن جوانان آمریکایی است».